Raggen in de regio (15)

Nog steeds worden er wekelijks veel kilometers weggetrapt in plaats van gelopen. De aanhechting van de achillespees aan de binnenkant van de enkel blijft zeer doen. Het is een plekje van nog geen vierkante centimeter, ik gok op een cirkel van ongeveer 0.8 mm *)

Het echt mooie weer wil nog niet doorbreken, dus regelmatig wordt er nog ‘in het lang gefietst’ en zo nu en dan wordt ik verrast door wat regen. Voor de rest is er weinig opzienbarends te vertellen. Je stapt op de fiets, trapt door de omgeving (ook wel bekend als ‘ploeteren in de polder’ of ‘raggen in de regio’) en komt weer thuis. De ene keer met wat meer verkeerslichten dan de andere keer, soms met wat meer medeweggebruikers zoals de al eerder genoemde avondvierdaagse wandelaars (ergerlijk) of grote groepen racefietsers (fraai) en bijna altijd is er tegenwind.

Blijft over: een verzameling foto’s die ik zo nu en dan onderweg schiet. Die spreken voor zich, verder commentaar overbodig.

*) De huiskamervraag van deze week: wat is de oppervlakte van de irritatiecirkel? Antwoord: een halve vierkante centimeter, of om in absurd kleine getallen uit te komen: 0,00005 m2. Dat zoiets kleins mij inmiddels al vanaf eind januari van het hardlopen weet af te houden.

Advertenties
Geplaatst in Amersfoort, bewegen | Tags: , , ,

Avondvierdaagseseizoen is geopend

Lekker fietsen

Maandagavond waren het prima weersomstandigehden om een stuk te gaan fietsen. In ieder geval beter dan zondag toen ik net in de enige bui van de dag terecht kwam en uiteindelijk 7 kilometer in de zeikregen naar huis kon fietsen. Heb ik het over fietsen dan gaat het niet over wielrennen, simpelweg omdat ik geen racefiets heb. Op de atb met wegbanden kan je ook de nodige kilometers maken. Goed, de kans op regen was maandag nul, zodoende ik kon ‘op de pedalen’ zoals dat zo mooi heet.

Het werd een lekker ritje. Over fietspaden door het buitengebied, ‘gravelpaden’ (ahum, maar ja dat staat zo hip) door de bossen van Den Treek en lekker knallen over recht-toe-recht-aan wegen. Uiteraard stond er wat wind waarbij het net niet lukte om daar onderdoor de fietsen. Zo stiefelde ik met een aardig tempo Amersfoort binnen en maakte ik mij op voor de laatste 5 snelle kilometers.

Voor mij zag ik wat mensen oversteken, zowel te voet als met de fiets. Op zich niks bijzonders, dat gebeurt wel vaker, maar bijna gelijktijdig hoorde ik aan de linkerkant een enorm kabaal. ‘Shit de avondvierdaagse‘ dacht ik, want ik bleek langs de start/finishlocatie van de Amersfoortse avondvierdaagse te fietsen. Dat evenement had ik nog niet verwacht. Had ik nog geluk dat ik tijdens het fietsen niet in de grote wandelgroepen terecht ben gekomen.

Wel kreeg ik te maken met de ‘naar huis’-fietsers. Ik weet niet hoe het zit, maar kennelijk is men tijdens het wandelen en tijdens het zingen van ‘potjes met vet’ de kennis wat betreft de verkeersregels kwijtgeraakt. Een korte samenvatting van een paar minuten ellende: zonder op of om te kijken schiet men met de fiets de weg op. Of men fietst doodleuk met zijn drieën naast elkaar op het fietspad (ouder met 2 kinderen). Ergerlijker waren twee fietsers die geen ruimte boden om daar zomaar langs te gaan. Je kan fietsbellen wat je wilt, veel effect heeft dat niet, het is niet moeilijk te bedenken waar de inhoud van de potjes met vet terecht is gekomen. Toppunt was de vader die voorovergebogen op zijn fiets een kind, op haar kleine fiets, voortduwde met een vaart van tegen de 27 kilometer per uur. Die snelheid is op zich knap, maar je moet er niet aan denken dat het kind een stuurfout zou hebben gemaakt. Inhalen leek mij op dat moment niet gepast.

Kortom, dat men meedoet aan een avondvierdaagse is prima, maar doe na afloop ook even normaal in het verkeer en gedraag je niet alsof je net geridderd bent en je lak aan alle verkeersregels mag hebben.

Bij deze dus de waarschuwing: het avondvierdaagseseizoen is weer begonnen. Dan weet je wat je te doen staat: controleren waar er een avondvierdaagse is en wat de routes zijn. Weet je als fietser en als hardloper waar je niet moet zijn.

Geplaatst in Algemeen, Amersfoort | Tags: , , , | 1 reactie

Col du Strop

Col du Strop

Rij je Amersfoort binnen op het hoogste punt van de stad dan kan je het gevoel krijgen in het Franse hooggebergte terecht gekomen te zijn. Een blauw bord met ‘Col du Strop’ straalt je tegemoet. Een ludiek bord, waarachter wel een boodschap zit.

Col du Strop, mooie naam. In de tour kom je veel cols tegen met ‘de la’, zoals Col de la Madeleine, Col de la Colombiere of Col de la Croix de Fer. Maar ook Col du Tourmalet, Col du Telegraphe, Col du Galibier en nog meer ‘puisten’, om even een wielercliché te gebruiken. Het verschil tussen ‘du’ en ‘de la’ zit in het geslacht van de naam van de berg. Tijd voor een korte ‘klopt-dit-wel?’, waarbij het antwoord als snel duidelijk is: ‘strop‘ kan zowel mannelijk als vrouwelijk zijn, dus Col du Strop is correct. Niet anders verwacht overigens, waarbij de naam net zo goed Col de la Strop had kunnen zijn.

Onder de naam van de berg staan de hoogtemeters: “ALT 4000 CM + N.A.P.”. Dat lijkt een serieuze hoogte, maar het zijn 4000 centimeters, bij elkaar dus 40 meter. 40 meter? Gevoelsmatig lijkt ‘de klim’ (vanuit het centrum van Amersfoort) meer dan 40 meter. Kortom, tijd voor een tweede ‘klopt-dit-wel?’.
Zelf opmeten gaat iets te ver, dat is gelukkig al door anderen gedaan en zowel op de site van de gemeente Amersfoort als op Wikipedia (voor wat dat waard is trouwens) staat dat het hoogste punt op 44 meter hoogte ligt. Omdat er naast de weg vast nog een zandheuveltje ligt van een metertje of wat kunnen we stellen dat de 4000 centimeter aardig in de buurt komt. Kortom, de stelling “We staan hier op het hoogste punt van Amersfoort, 40 meter boven NAP” kan als grotendeels waar worden beschouwd.

“Monte di Strop” was trouwens ook een aardige naam geweest, maar gezien de bekendheid van de Tour de France bij iedereen is deze naam direct duidelijk. Hopen dat dit bord met rust wordt gelaten en veel fietsers het bord zullen passeren. Op Strava is er een heus segment met bijbehorende naam, uiteraard denk je dan. Sterker nog, er is een bijna gelijk segment met de naam ‘Utrechtseweg klim’, alleen is die 120 meter langer (dat zie je wel vaker, het feit dat er op dezelfde route 2 of meer bijna gelijke segmenten zijn). Waarbij opgemerkt dat het bord aan de andere kant van de weg staat.

Dus fietsers, knallen maar, zorg dat je de stropkoning (of koningin) wordt. En hardlopers dan? die kunnen uiteraard ook de uitdaging aangaan.

Geplaatst in Amersfoort | Tags: , , , , ,

Hardloopevenementen in mei 2019 in Amersfoort en omstreken

Hardloopagenda mei 2019 Amersfoort en omgeving

In het kader van ‘promoot de loopsport in Amersfoort en directe omgeving’ volgt hier het overzicht voor de maand mei. Ook deze keer kan men diverse keren het startschot horen, waarbij de parcoursen variëren van rondjes op het tartan tot een retesnel stratenparcours.

Het begint en eindigt met de Keistad Baancompetitie, waarbij dinsdag 7 mei de, niet vaak gelopen, Engelse mijl op het programma staat. Dat is 1609 meter, let dus ook even op die 9 meter *). Drie weken later, dinsdag 28 mei, hoeft men slechts de helft van die afstand (minus 4,5 meter) te lopen: de 800 meter is de afsluitende afstand, waarna de prijsuitreiking plaatsvindt en het daarna, volgens traditie, nog lang onrustig zal zijn in en rond de kantine bij de atletiekbaan (volgens zeggen, sneuvelt er zelfs na middernacht nog menig record ….).

Woensdag 8 mei kan men zich in het mulle zand in het zweet werken bij het Open Soester Kampioenschap Blauwe Paaltjes. Deelnamekosten slechts één euro. En wat krijg je daarvoor terug? Een zwaar parcours van ongeveer 4,5 kilometer. Overigens niet zomaar een parcours, want de ‘blauwe paaltjes’ staan in de omgeving van Soest bekend als ‘het hardlooprondje’ waar je kan testen hoe het met de vorm staat. Prima gelegenheid om eens wat hardheid op te doen waarbij je niet moet letten op de ludieke en verklede deelnemers.

Wegatleten kunnen woensdag 15 mei in Hoogland aan de bak bij de Hooglandse Dorpsloop, een wedstrijd over 10 kilometer. Niet zomaar 10 kilometer, je moet hiervoor 5 rondjes door het dorp lopen. Voordeel: je wordt 5 x enthousiast aangemoedigd bij start/finish. Volgens de site is het een razendsnelle gecertificeerde 10 km wegwedstrijd, nou als dat geen magneet is om alle snelle lopers uit de omgeving aan de start te zien dan weet ik het niet meer. Ondanks dat het een midweekse wedstrijd is en er weinig wedstrijden in de weekenden er voor en er na zijn is de opkomst van de snelle mannen en vrouwen elk jaar enigszins teleurstellend. Aan al die rappe lopers de oproep om dit jaar eens met zijn allen aan de start te verschijnen.

Zaterdag 25 mei is het tijd voor DE estafetteloop in de regio, te weten de Eemmeerloop in Bunschoten/Spakenburg. De totale afstand van 50 kilometer kan afgelegd worden door teams bestaande uit 5, 2 of één deelnemer. Goed nieuws voor degenen die niet zo populair zijn om in een team mee te mogen doen, er is ook een ‘gewone’ trimloop met afstanden van 5 en 10 kilometer. Het evenement is een aanrader, met zowel snelle tijden als een gezellige afterparty in het centrum van Spakenburg.

Voor de rest nog vermeldenswaard: de maandelijkse Parkrun, deze keer op zondag 5 mei in Vathorst (bij Daphne in de Kas), een nacht halve marathon (en marathon) op 10 mei en een extreme triatlon (25 mei). Bij de nacht halve- en hele marathon loop je in een vastgesteld tempo (6.00/5.30 en 5.00 minuut per kilometer) de totale afstand en geldt ‘samen uit, samen thuis’, de extreme triatlon is vooral zwaar omdat 130 van de 180 fietskilometers op single-tracks gefietst moeten worden. En dat doe je niet op je strakke racefiets. Liefhebbers die zich meer dan 14 uur willen uitleven kunnen daar aan mee doen en het is nog gratis ook.

Voor iedereen die aan één of meer evenementen deelneemt: veel succes en plezier.

*) voor de cijferrukkers: een Engelse mijl is zelfs 1609,344 meter.

Geplaatst in Amersfoort en omstreken, Atletiek/triathlon, Atletiekbaan, Hardlopen | Tags: , , , , , ,

Ploeteren in de polder (14)

Een groot voorstander van de zomertijd ben ik niet, maar ik moet toegeven dat er wel één voordeel is: je kan eerder in het jaar ’s avonds fietsen zonder ‘bouwlamp op de fiets’. Dat gecombineerd met redelijk fraai weer *) gedurende de afgelopen weken zorgde er voor dat ik genoeg fietskilometers heb gemaakt. Teveel in mijn ogen, sommigen zullen zeggen ‘je kan nooit genoeg fietskilometers maken‘. Zoals eerder aangegeven zou ik al die fietskilometers meteen inruilen voor hardloopkilometers, maar ja daar denkt de hak/achilles duidelijk anders over.

Voorlopig is het motto ‘op de pedalen’ en dat levert regelmatig op Strava enkele segment-pr’s op. Moet ik toch echt mee oppassen, voor ik het weet word ik te goed in het fietsen en raak ik mijn hardloopbenen kwijt.

*) met redelijk fraai weer bedoel ik dat het ‘niet of nauwelijks heeft geregend. Dat de schuurdeuren in de polders om Hoogland altijd open staan en het daardoor al-tijd waait is weer een heel ander verhaal. Onder de wind doorrijden is voor mij nog steeds lastig en met teveel tegen-de-wind-in-beuken krijg je alleen maar Jerommeke-benen en daar heb ik, gezien mijn hardloopvoorkeur, niet veel zin in. Hoe je het wendt of keert, het blijft ‘ploeteren in de polder‘.

Bijzondere zaken, zoals een brandje langs mijn fietsparcours, maak ik helaas niet mee. Daarom als afsluiter wat sfeerfoto’s met onder andere windmolens, weidevogels-route, ‘kasseien’ (ahum, vergeleken met Parijs-Roubaix is dit een biljartlaken), frisse lammetjes in de wei, spoorwegbeelden en een vroege ochtend sfeer.

Raggen in de regio

Raggen in de regio

Raggen in de regio

Raggen in de regio

Raggen in de regio

Raggen in de regio

Raggen in de regio

Geplaatst in bewegen, bezig zijn, Birkhoven | Tags: , , , ,

Jeukwoorden bij hardloopschoenen (3): Nike Pegasus FlyEase

Nike Pegasus FlyEase

Het heeft even geduurd, ruim een half jaar, maar hier is weer een nieuwe aflevering van ‘jeukwoorden bij hardloopschoenen’. Dit keer de Pegasus van Nike, waarvan men een aparte versie op de markt heeft gebracht: Nike Air Zoom Pegasus 35 FlyEase. Dat is een hele mond vol voor een hardloopschoen voor lopers die nooit hun veterstrik diploma hebben gehaald. Of gewoon ‘van de luiïge’ zijn.

Simpel gedacht lijkt FlyEase op ‘makkelijk vliegen’, maar die vlieger gaat niet op (gele kaart voor deze woordspeling). Het is uiteraard een combinatie van Flywire en Easy, Nike beschrijft het zelf zo mooi: De FlyEase sluiting zonder veters verbindt een klittenbandje met een rits die om de hak loopt. Zo kun je de schoen, en de hak, in één vloeiende beweging los- of vastmaken. Elastische koorden boven op de voet zorgen voor een aansluitende pasvorm. Dankzij het design hoef je de veters niet te strikken.

Omdat beelden soms meer zeggen dan een paar woorden zijn er ook bewegende beelden, maar als je dan ziet hoe men op die schoen de hardloopbeweging nadoet lig je onder tafel van het lachen.

Nike Pegasus FlyEase

Als ik eerlijk ben: los van alle blabla (‘flywire’, ‘responsive’, ‘gesegmenteerde rubberen verstevigingsrand’, ‘laterale buitenzool’) die bij de omschrijving hoort, ziet het er ook niet uit. Klittenband en een ritsje gecombineerd met een hardloopschoen, dan denk ik aan schoenen voor kleuters. Of aan die hele hele goedkope schoenen die je bij prijsstumpers prijsstunters als de Bristol ziet. Op zich zonde van de naam Pegasus, want dat is en blijft natuurlijk wel een topper onder de neutrale hardloopschoenen.

Je vraagt je af wat een gerenommeerd merk als Nike met deze schoen wil bereiken? Serieuze hardlopers? Denk het niet. Hooguit wat hippe vogels (hipsters, je weet wel van die gasten met een marathon op hun bucketlist), maar ik schat dat zelfs zij deze schoen links laten liggen.

Overigens, wel grappig om in het startvak tegen een hardloper/-loopster te kunnen zeggen ‘hee, je rits staat open’

Nike Pegasus FlyEase

Nike Pegasus FlyEase

Geplaatst in Hardloopschoenen, Hardlopen | Tags: , , ,

Raggen in de regio (13)

Wat is het resultaat van last hebben van de enkel/achillespees? Minder hardlopen! Dat klopt, maar ik bedoel eerder dat ik meer op de fiets zit dan is van plan was. Wilde ik een paar maanden geleden nog de fietsbenen inruilen voor hardloopbenen, dat stel ik voorlopig even uit. Om energie kwijt te raken en niet als een dikke prop de zomer in te gaan zal ik toch regelmatig op het zadel kruipen. Om vervolgens in de polder te pezen. Met oogkleppen op rijd ik niet, toch ben ik de afgelopen weken weinig opzienbarends tegen gekomen tijdens het fietsen. Wellicht dat de zomertijd er toe leidt dat er ’s avonds meer mensen gaan bewegen en dat ik nog wat opvallends mee maak.

Pak ik er een willekeurige training bij. Zo willekeurig is het ook niet, het is de laatst afgewerkte training. Ik weet niet of het bekend voorkomt, maar eigenlijk had ik geen rekening mee gehouden dat ik nog iets sportiefs zou doen, iets met ‘weinig tot geen tijd’. Toch zag ik aan het begin van de avond enige ruimte om kort ‘in de polder te raggen’. Met kort bedoel ik ook echt kort, denk van maximaal 35 minuten of zo. Op de planning een ‘rondje Bunschoten’, dat is grofweg 18 kilometer. Dat zou net passen. Het was droog en het zag er vanuit huis niet slecht uit, kortom niets hield mij tegen.

Eenmaal op de fiets bleek dat ik uit het verkeerde raam te hebben gekeken, want boven de polder zag het er dreigend uit. In de verte hing heel duidelijk een regenbui en het leek er op dat die mijn kant op zou komen. Dat betekende simpel: tandje er bij en het rondje iets inkorten. Dat laatste was een kwestie van één weg eerder naar rechts afslaan. Alsof ik de duivel op mijn hielen had knalde ik door de polder met als resultaat: binnen het half uur terug met ruim 15 kilometer op de teller. Met alleen op het einde wind, uiteraard niet echt mee, en wat regen.

Missie geslaagd, behoorlijk geknald, niet zeiknat geregend en een lekker gevoel na afloop. Op naar de volgende training: twee dagen later.

Voor de rest houdt het ook niet over met fraaie sfeerfoto’s, waarbij ik toch een poging waag om een indruk te geven van wat je zoals onderweg ziet:

Geplaatst in Amersfoort, Amersfoort en omstreken | Tags: , , ,