Keistadtriathlon 2016 vanaf de zijkant

Keistadtriathlon 2016

Een half jaar geleden gaf ik aan dat ik dit jaar, 2016 dus, mee zou doen aan de keistadtriathlon. Sterker nog, ik kreeg mijn triatlonbroer uit Duitsland ook zo gek om mee te doen: voor het eerst zou ik samen met hem bij een wedstrijd aan de start staan. Zwemmen zou een kwestie worden van ‘blijven drijven’, fietsen zou prima gaan en hardlopen zou bestaan uit het uitlopen van de laatste 5 kilometer. Dat ik nog geen racefiets had was een detail, voorlopig zou trainen op de atb prima als alternatief kunnen dienen.

Tot ik een reden vond om niet in te schrijven en niet mee te doen: wij kochten een huis en de sleuteloverdracht zou 3 dagen voor de datum van de keistadtriathlon zijn. Ik verwachtte veel spierpijn i.v.m. klussen omdat de eerste dagen vooral uit slopen zou bestaan en ik als een soort kantoorklerk geen dagelijkse zware arbeid gewend zou zijn. Daar kreeg ik gelijk in, na twee dagen klussen had ik geen spier meer die geen pijn deed. Toch twijfelde ik, want de broer was niet echt gemotiveerd en niet in vorm en had besloten niet te starten. Zijn startbewijs zou ik kunnen gebruiken om toch mee te doen. Dat leverde de gehele week voorafgaand aan het evenement twijfel op, hele grote twijfel: mijn gemoed schoot heen en weer van ‘lekker meedoen‘ tot ‘doe het nou niet, je gaat vast kopje onder tijdens het zwemmen‘. Vrijdag werd het definitief, niet meedoen en langs de kant kijken.

Zo zag ik zondag 4 september een op het oog prima evenement. Het zwemmen mag je een hoogtepunt noemen: dat deel vindt plaats in de haven met aan beide zijden boten en op de achtergrond het boegbeeld van Amersfoort, de koppelpoort. Het fietsparcours had ik de afgelopen weken vaak gefietst en is grofweg een heen en weer parcours. Heb je heen wind tegen dan heb je dat terug mooi mee, of omgekeerd. En komt de wind van de zijkant dan is het de hele tijd afzien. Het looponderdeel vindt plaats in de woonwijken bij het Eemplein (en dat is wat anders dan door het centrum van de stad).

De dagen voorafgaand aan de keistadtriathlon waren de weersomstandigheden perfect, op de dag zelf waren er regelmatig zware regenbuien met stevige wind, waardoor vooral het fietsen zwaar was. Maar al met al was het vanaf de zijkant genieten en volgens mij hebben de meeste deelnemers ook positieve ervaringen. Kortom, een geslaagd evenement waar ik volgend jaar wel aan mee zal doen. Reken maar op mij als één van de eerste inschrijvers.

Zijn er geen kritiekpunten? Vast wel, ik kan er maar één noemen: de ‘bemanning met verkeersregelaars’ bij het eerste kruispunt was dat in het begin zwaar ondermaats. Dat leverde (in het begin) regelmatig penibele situaties op, ook omdat daar fietsers van twee kanten kwamen.

Maar wat mij vooral stoorde is het volgende: het niet luisteren door overige verkeerdeelnemers naar aanwijzigingen van vrijwilligers en verkeersregelaars. Zo zag ik op een bepaald moment zelfs auto’s op het parcours met daartussen fietsers (levensgevaarlijk). Maar ook mensen die gewoon doorrijden omdat ze ‘altijd op zondag om 12 uur bij oma moeten zijn’, of gewoon niet luisteren. Met als absoluut hoogte-/dieptepunt de gast die op de voetgangersbrug over de Eem een krat bier van zijn fiets liet vallen, boos werd en vervolgens de kapotte flesjes achter liet. Typisch gevalletje van een asociaal met heel weinig werkende hersencellen.

Hieronder sfeerfoto’s van de Keistadtriathlon, die wat mij betreft in 2017 een tweede editie zal beleven.

Keistadtriathlon 2016
Start zwemonderdeel levert veel gespartel op.
Keistadtriathlon 2016
Na 35 meter zwemmen zijn er al duidelijke verschillen.
Keistadtriathlon 2016
Het parcours was goed aangegeven, hoewel je op de fiets wellicht deze pijlen niet zo snel zag.
Keistadtriathlon 2016
Fraai beeld van fietser in stromende regen.
Keistadtriathlon 2016
Auto’s op het parcours: dat kan echt niet!
Keistadtriathlon 2016
Van twee kanten kwamen de fietsers: vanaf links degenen die begonnen met het fietsonderdeel, vanaf rechts degenen die nog één of meerdere rondes moesten fietsen.
Keistadtriathlon 2016
Lopers aan de ‘overkant’ van de haven.
Keistadtriathlon 2016
Dreigende lucht boven parc ferme
Keistadtriathlon 2016
Hier doe je het voor: fruit en drank na afloop.
Keistadtriathlon 2016
Veiligheid boven alles, dus veel begeleiding bij het zwemmen.
Keistadtriathlon 2016
De speaker spreekt voor ‘volle tribunes’
Keistadtriathlon 2016
Zeer scherpe bocht, vlak voordat deelnemers ruim 2 kilometer wind pal tegen zouden hebben
Geplaatst in Amersfoort en omstreken, Atletiek/triathlon, Triathlon | Tags: , | Een reactie plaatsen

Hardloopevenementen in september 2016 in Amersfoort en omstreken

September is een maand boordevol loop-/duursportevenementen in Amersfoort en directe omgeving. Lees maar mee.

Zondag 4 september kunnen triatleten terecht bij de keistadtriathlon. Zowel de olympische afstand als een sprintafstand staan op het programma. Het fraaie aan deze triatlon is het zwemmen, dat plaats vindt in de Eem met de Koppelpoort op de achtergrond. Geheid dat dat de nodige fraaie foto’s zal opleveren. Het fietsen vindt plaats in de polder tussen Amersfoort en Soest, waarbij men elke ronde over de fietsbrug gaat. Op zich is dat geen lastig obstakel, wel het feit dat het een op afstand te openen brug is. Het is te hopen dat er goede afspraken zijn gemaakt over het dicht laten van de brug gedurende deze dag, anders is het na één versie al einde van dit evenement. Het loopparcours tenslotte, voert door een deel van de stad.
Al met al belooft het op voorhand een fraai evenement te worden. Mocht je nog twijfelen om mee te doen, dan heb je pech: het evenement zit helemaal vol.

Terug van weg geweest: de Hulckesteijnloop op 14 september. Een loopje in het buitengebied van Nijkerk op een doordeweekse avond en daardoor prima als training te doen. Men kan kiezen uit 5, 10 of 15 kilometer en zo de vorm testen voor bijvoorbeeld de Halve van Hoogland. Uit ervaring weet ik dat het vroeger altijd een kleinschalig en leuk evenement was, dus bij twijfel: meedoen.

Een paar dagen later, zaterdag 17 september, kan men in dezelfde buurt als de Hulckesteijnloop (buitengebied Nijkerk) terecht bij een duathlon. Deze activiteit bestaat uit 4 kilometer hardlopen, gevolgd door ruim 20 kilometer fietsen. Dan is men klaar, dus geen afsluitend looponderdeel zoals bij ‘echte’ duathlons, die meestal run-bike-runs worden genoemd. Wat mij een prima initiatief. Het is dat ik in de maand september nergens aan mee kan doen, anders had ik aan dit evenement zeker mee gedaan.

Een dag later, zondag 18 september, wordt de halve marathon van Amersfoort Hoogland gehouden. Hardlopers die in de vorige eeuw al hard liepen zullen nog wel weten: half september was het altijd tijd voor de halve marathon van Amersfoort. Centenkwesties en hartelijke opname in het programma van het Hooglandse Dorpsfeest hebben er voor gezorgd dat dit evenement sinds jaren de Halve van Hoogland heet. Met naast de halve marathon ook een 5 en 10 kilometer.
Een prima organisatie zorgt er voor dat er elke jaar meer hardlopers lijken mee te doen, ook al heeft men altijd concurrentie van de Dam tot Damloop. Dat laatste zorgt er wel voor dat echte toplopers zich niet laten zien. Een prima evenement waarvoor je wel je moet opgeven voor de dag zelf. Anders gezegd: op zondag 18 september kan je je niet meer inschrijven.

Tenslotte is de laatste zondag van september altijd de dag waarop de Utrechtse Heuvelrugestafette wordt georganiseerd. Een afstand van 100 kilometer moet men in teams van 10 personen afleggen, waarbij de organisatie heel duidelijk aangeeft “De Utrechtse Heuvelrugestafette is geen wedstrijd. De lopers en fietsers zijn verkeersdeelnemers en dienen zich te houden aan de weg- en verkeerswetten.“. Meedoen is simpel: 9 lopers zoeken, 100 euro betalen en je kan losgaan. Waarbij opgemerkt dat het best wel handig is te zorgen voor een ‘meefietser’ en een auto om de lopers naar de wisselpunten te brengen.

En dan nog dit: donderdag 8 september is er in Hoevelaken een goede-doelen loop, de Welloop. Bedoeld voor iedereen die lekker sportief bezig wil zijn en daarna wil deelnemen aan een gezellige BBQ. Kan uiteraard ook in teamverband, dus als probeer wat collega’s zo gek te krijgen om mee te doen.

Het is duidelijk: de hele maand kan men meedoen aan allerlei evenementen. En dan moet de maand oktober nog volgen, waarin men minstens zoveel keuze heeft. Voor een ieder die aan één van genoemde evenementen deelneemt: veel plezier en succes.

Geplaatst in Algemeen, Amersfoort en omstreken, Atletiek/triathlon, Run BIke Run | Tags: , , , , | 1 reactie

UrBUNtrail

urBUNtrail

De volgende activiteit lijkt de laatste tijd een vlucht te nemen: een urban trail, oftewel een beetje door de stad hardlopen. Volgens mij was men er bij de zuiderburen eerder bij, afgaande op verhalen over een urban trail in Antwerpen (reeds in 2013) of Gent. Sterker nog, ze hebben er zelfs een heuse serie.

In Nederland lopen we iets achter, maar ook hier kwamen langzamerhand de urban trails van de grond. Meest recentelijke onder andere in Rotterdam en Den Haag, uiteraard zijn er meer (dus reageren met het feit dat ik Utrecht, Amsterdam of welke andere plaats ben vergeten kan achterwege worden gelaten) en is er ook een soort serie. Drie tegen één dat er de komende tijd meer urban trails volgen. Hiermee speelt men handig in op het fenomeen ‘trail’, wat voor een steeds grotere groep hardlopers reden is om daar aan mee te doen.

Het grappige is, alle urban trails reppen over termen als ‘uniek evenement‘, ‘stedelijk parcours‘ en meer van dat soort kreten. Waarbij opgemerkt dat als er meer urban trails komen het woord ‘uniek’ niet echt op zijn plaats is. Eerlijk is eerlijk, het is weer eens wat anders. Overigens is het zo dat de meeste urban trails geen wedstrijden zijn, maar dat men meer groepsgewijs hardloopt. Daar moet je van houden, net zoals van een social run of colorrun, maar nu dwaal ik af.

Overigens beperkt de urban trail zich niet alleen tot steden, want als we dicht bij huis blijven, in dit geval is dat huis Amersfoort, dan wordt binnenkort in Bunschoten-Spakenburg een urBUNtrail georganiseerd. Wat mij betreft de meest originele naam tot nu toe. Zoals de organisatie fraai omschrijft: “een UrBUNtrail is een hardloopevenement door BUNschoten-Spakenburg. Het is anders dan een wedstrijd en daarom is er ook geen wedstrijduitslag. We lopen gezamenlijk een parcours door het dorp. Het is laagdrempelig met de focus op de beleving van de omgeving.“.

Dat lijkt mij duidelijk: wil je een keer ongedwongen hardlopen en tegelijkertijd alle hoogtepunten en bezienswaardigheden van Bunschoten-Spakenburg ondergaan, dan moet je je opgeven voor deze urBUNtrail. De kans is groot dat je de volgende zaken te zien zal krijgen: de haven, het museum, de voetbalvelden van de twee grootmachten uit het amateurvoetbal (IJsselmeervogels en SV Spakenburg) en uiteraard enkele kerken. Plus andere bezienswaardigheden, hoewel ik die niet zo snel kan verzinnen.

Uiteraard zal deze activiteit niet op zondag worden gehouden, maar op vrijdag 16 september. Meer info kan je vinden op de site van Fysiohuis, waar je ook kan lezen hoe je je hiervoor kan opgeven. Als verrassing bestaat de kans dat men in klederdracht gaat hardlopen. Nou als dat geen reden is om mee te doen …

Geplaatst in Amersfoort en omstreken, Diversen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Koppeltraining fietsen-lopen

Maandagavond 15 augustus was geen hardloopavond, maar ‘fietsavond’. Op zich niks spannends, ik trap mij bij zo’n training dan meestal een uur bijna in het rood om het gevoel te hebben dat ik mij flink heb uitgesloofd. Net zoals vorige week woensdag bestaat het begin van mijn rondje uit een deel van het fietsparcours van de Keistadtriathlon. Terwijl ik lekker bezig ben (al zeg ik het zelf) bedenk ik mij dat het wel aardig is om er een soort koppeltraining van te maken: meteen na de fietssessie een stukje hardlopen. Wat is daar leuk aan? Nou niks, hooguit dat je kan ondergaan hoe de benen voelen na het fietsen.

Heel vroeger toen ik nog in Woudenberg woonde, ik heb het nu over een jaar of 30 geleden, trainde ik wel eens met een dorpsgenoot in aanloop naar de triathlons (toen nog met een ‘h’) van Scherpenzeel en Veenendaal. Onderdeel daarvan was het oefenen van de overgang van het fietsen naar het hardlopen. Dat was destijds vrij simpel: eerst een stuk fietsen, bij thuiskomst de fiets in de garage en vervolgens meteen hardlopen. Voor de buurtbewoners vast een vreemd gezicht, want hoe vaak komt het nou voor dat iemand eerst hard voorbij komt fietsen om binnen no-time hardlopend de andere kant op te gaan. Het voordeel was dat wij ons goed konden voorbereiden op het feit dat de benen na flink doorfietsen niet meteen in standje ‘hardlopen’ staan.

training 15 augustus 2016

Om op ongeveer een uur trainen uit te komen besluit ik om het fietsrondje in te korten en de wisselzone naar het bos achter het huis te verplaatsen. Zogezegd zo gedaan: na ruim 20 kilometer stuif ik het Schothosterbos in, leg mijn fiets neer in het ‘parc ouvri’ (de wisselzone dus, die bij wedstrijden parc-ferme wordt genoemd, maar hier niet omdat er niks afgesloten is) en loop één rondje in het bos. Waarbij ik wel de gehele ronde last heb van de benen. Toch is de snelheid op zich niet beroerd en na de ‘finish’ heb ik het gevoel lekker getraind te hebben. Wat dat betreft zou ik zo mee kunnen doen aan de plaatselijke triatlon op 4 september.

training 15 augustus 2016

Als ik de fiets ophaal uit het parc-ouvri zie ik dat die plek waarschijnlijk ook voor wat andere activiteiten wordt gebruikt. Ik ga er althans van uit dat de witte zakdoekjes niet gebruikt zijn om fruit uit de betreffende boomgaard te plukken.

Over de plaatselijke triatlon gesproken. Als er de komende weken niets verandert in de Eemhaven zullen de zwemmers een aardige uitdaging voor hun kiezen kijgen.

training 15 augustus 2016

Afsluitend twee foto’s, waarvan de eerste de wisselzone toont en de tweede het stalen aluminium/titanium ros.

training 15 augustus 2016

training 15 augustus 2016

Geplaatst in Atletiek/triathlon, Run BIke Run, Sport van Sporter 2016, Triathlon | Tags: , , | 1 reactie

Trainingsweek begin augustus 2016

F.I.T. sportbalsem

Zomerperiode, zoveel gebeurt er niet. Zeker niet op wedstrijdgebied, dan maar terug grijpen op een verslag van de laatste trainingsweek, die begon op zondag 31 juli.

Even wat achtergrondinformatie: technisch gaat het hardlopen niet helemaal lekker. Zo kwam ik, hardlopend, begin juli een goede bekende tegen die zei ‘zo man, ik herkende je bijna niet, wat loop jij beroerd‘. En bedankt. Nee zonder gein, het is een zeer ervaren hardloper die diverse keren tijdens de marathon onder de 2.30 is gedoken. Van zo iemand neem je dat eerder aan dan van een ander. Ik moet hierbij aangeven dat het op dat moment ook inderdaad zeer beroerd aanvoelde en dat had niet veel met de warmte te maken. Inderdaad, die betreffende dag was het behoorlijk warm, toen nog wel.

De opmerking was voor mij echter wel de reden om wat meer werk te maken van de o zo nodige oefeningen. Niet alleen oefeningen om de ‘linkerkant’ sterker te maken, ook de alom bekende en verfoeide core-stability oefeningen. Ik weet het: je moet ze doen, maar je doet ze bijna nooit. Meestal denk je er aan als je s’avonds laat de hond uitlaat en daarna heb je er geen zin meer in. Dat moest anders, zoveel was mij wel duidelijk.

Kortom, ik moest weer terug naar de basis. Wat mij betreft is dat: inlopen, oefeningen, een klein rondje op tempo, weer oefeningen, klein rondje tempo, rust, grote ronde tempo en dan uitlopen. Hoe simpel wil je het hebben? Voor het gemak kies ik dan voor het bos achter het huis: zachte ondergrond en ‘vaste’ rondjes. Waarbij ik mij niks moet aantrekken van toevallig passerende wandelaars of andere hardlopers, die oefeningen zijn nou eenmaal nodig. Dus zie je een keer een kale vent in sportkleding op de grond liggen dan heeft dat niks met mierenneuken te maken, maar wordt er hard gewerkt aan de core.

Op naar de trainingen. Op zondag (31 juli) ben ik al vroeg in het bos, een regenachtig begin van de dag. Omdat ik ambassadeur ben van F.I.T. Sportbalsem loop ik regelmatig in het fel groene shirt mijn ‘rondjes’. Zo ook deze dag, maar of het nou met het vroege tijdstip of met de vochtige omstandigheden heeft te maken weet ik niet, feit is dat ik geen enkele hardloper ben tegen gekomen. Daar ga je dan als wandelende reklamezuil.
Overigens gaat het hardlopen op zich best lekker, zodanig dat ik het vaste grote rondje in een strakke tijd loop. Mooi, dat geeft een goed gevoel.

Maandagavond loop ik weer in het fel groen, nu kom ik slechts een paar hardlopers tegen. Opvallend hoe weinig hardlopers ik trouwens in het bos tegen kom. De voorgaande jaren struikelde je bijna over de hardlopers, als je nu wil struikelen moet je bewust boomwortels opzoeken. Wat mij van deze training is bijgebleven is het feit dat er een hond blaffend en grommend achter mij aanliep. Der hörer… overigens zijn honden niet toegestaan in het bos, maar dat heb ik wijselijk niet tegen de eigenaar gezegd.

Dinsdag is een regendag, en is het bos moeilijk te belopen. Dat blijkt ook als ik tijdens de ‘grote ronde tempo’ in een bocht uitglijd. Het levert geen blessure op, wel is het reden om het tempo te verlagen.

training begin augustus 2016

Woensdag is fietsdag. Ik probeer altijd twee keer per week te fietsen en op welke dag is dan weer afhankelijk van de weersomstandigheden. Het is simpel: bij regen wordt er niet gefietst. De woensdag begint wat dat betreft niet hoopvol, maar in het begin van de middag wordt het droog en tegen 4 uur kan ik op vrijwel droge wegen fietsen. Wel staat er een flinke bries, maar daar trap ik voor de verandering eens dwars doorheen. Het fietsen gaat heerlijk en afloop gaan de oefeningen ook als vanzelf. Dit is een topdag en zo voel ik mij ook.
Sterker nog, als men mij nu een startbewijs geeft voor de keistadtriathlon dan duik ik bij wijze van spreken meteen het water in. Een tijd geleden gaf ik aan dat ik daar wel aan mee zou doen, maar daar ben ik van terug gekomen. De reden is simpel: een paar dagen voor het evenement krijgen wij de sleutel van onze woning en dan zal 3 dagen ‘slopen’ niet echt bevorderlijk zijn om te zwemmen. Voor je het weet ben je verdwenen in het donkere water van de Eem en waart mijn geest daar voor de rest van de eeuwigheid rond.

De donderdagse training gaat ook als een dolle: de tempo’s zitten er goed in en de oefeningen gaan ook weer als vanzelf. Kortom: niks te klagen.

Vrijdag verloopt ook redelijk, ik kan de kilometers maken en voor het gevoel gaat het redelijk. Wel moet ik zo nu en dan inhouden om Pokemon-Go spelende wandelaars te ontwijken.

Op zaterdag ga ik weer vroeg, ook nu weer in het felgroene sportshirt. Ik weet het: ik lijk wel een zendeling die de boodschap van F.I.T. Sportbalsem aan de man moet brengen. Het lijkt eerder een soort ‘geef die vent het bos voor zichzelf’-shirt, want ook nu kom ik werkelijk he-le-maal niemand tegen. De hoofdreden zal wel de regen zijn, maar kom op: hardlopers zijn toch niet van suiker.
Wel gaat het lopen niet als vanzelf en ook de oefeningen gaan met de nodige moeite. Ach ja, zo’n dag heb je er allemaal wel eens tussen zitten, zullen we maar denken.

Zondag heb ik het idee om snel te beginnen, maar al in de eerste ronde voelt dat niet echt tof aan. Ik ben de moeilijkste niet wat betreft het aanpassen van plannen, zeker niet om over te gaan op het alternatief: tempo fors naar beneden. En zo wordt er gedribbeld en gejogd en kom ik zowaar andere hardlopers tegen. Één kan ik zelfs blij maken met een proeftube van F.I.T.: de reden is dat ik hem ken en hij bijna altijd ook op zondag zijn rondjes in het bos loopt.
Aan het einde probeer ik nog een ronde snel, maar waar ik verwacht een strakke tijd te lopen geeft de stopwatch toch 15 seconden meer aan, wat mij brengt tot de volgende vraag/stelling: Is de stopwatch nou zo snel of ben ik zo langzaam?

Op naar de volgende trainingsweek, die er grofweg hetzelfde uit zal zien: twee keer fietsen (hoewel dat afgelopen week één keer was) en voor de rest rondjes in het Schothorsterbos afgewisseld met oefeningen. Spannend is het allemaal niet, het doel is duidelijk: technisch beter hardlopen. En voor de Amersfoorters dan wel Hooglanders: wie weet kom ik jullie nog wel tegen in het Schothorserbos.

Geplaatst in Hardlopen, Sport van Sporter 2016 | Tags: , , , | 1 reactie

Hardloopevenementen in augustus 2016 in Amersfoort en omstreken

Hoogste tijd om de vakantievetjes er af te lopen, dan wel te kijken hoe het er met de vorm voor staat, zo kort voor de maanden met snelle wedstrijden. In Amersfeurt en directe omgeving kan men zich in augustus op 4 plekken al dan niet flink uitsloven.

De eerste gelegenheid daarvoor is woensdagavond 17 augustus bij de Henschotermeergames. Nummer twee van de zomereditie met daarbij voor pure hardlopers een duoloop over 10 kilometer. Hierbij loop je de hele tijd met zijn tweeën: het is dus raadzaam om niet een veel snellere dan wel veel langzamere loopmaat te zoeken. Ongeveer drie kwartier daarvoor start een soort dubbele zwemloop, waarbij deelnemers achtereenvolgens 300 meter zwemmen, 3 kilometer hardlopen, 300 meter zwemmen en eindigen met 3 km hardlopen. Zeer speciaal, waarbij het advies is om twee paar hardloopschoenen mee te nemen.
Zoals bij alle edities van de Henschotermeergames geldt ook hier: bij twijfel gewoon meedoen, want er heerst altijd een prima sfeer, de omgeving is top en het is prima als ‘tussendoortje’ te doen. Afgaande op de informatie op de site moet het voor toeschouwers een feest zijn, omdat deelnemers rondes van 1500 meter lopen en dus vaak voorbij komen. Overigens vindt het genoemde festival plaats op 10 september, dus of er daadwerkelijk sprake is van opbouw is maar de vraag.

Zaterdag 20 augustus kan men meedoen aan de Dorpsloop in Hoevelaken. Meer dan een recreatief evenement is het niet, dat blijkt ook wel uit de zeer summiere informatie op de site van de dorpsdag. Voor de kosten, slechts € 5,-, hoef je het niet te laten.

De Gildeloop in Soest is een alom bekende regionale wedstrijd die bij veel lopers op de agenda staat (of men er dan ook daadwerkelijk start is een tweede). Dit evenement, de 41-ste editie alweer, vindt plaats op woensdag 24 augustus, waarbij het parcours bestaat uit drie rondes door de polder bij Soest, met in elke rondje een stukje ‘vals plat’. De totale afstand is 10 km en geloof het of niet, er is sprake van elektronische tijdwaarneming. Het is een onderdeel van de Gildefeesten en de sfeer is daar meestal goed te noemen.

Op de laatste dag van de maand, woensdag 31 augustus, kan men terecht bij de 22-ste editie van de Emiclaerloop. Start en finish in winkelcentrum Emiclaer in Amersfoort, met daartussen een zeer uitdagend (ahum) parcours van 2500 meter dat loopt langs woningen in de wijk Kattenbroek, langs het Schothorsterbos en langs de vijver van Emiclaer. Echt snel is het niet, maar elk jaar doen er veel deelnemers uit de omliggende wijken mee, zodat deze loop aan wensen/verwachtingen voldoet. Om tot de ‘hoofdafstand’ te komen moet je wel 4 keer dat rondje lopen.
De vraag is of het startschot dit jaar klinkt uit het startpistool of dat er voor een alternatieve knal wordt gezorgd.

Concluderend kunnen we stellen dat de tweede helft van augustus genoeg mogelijkheden biedt om in ‘wedstrijdverband’ hard te lopen.

Geplaatst in Amersfoort en omstreken, Atletiek/triathlon, Hardlopen | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Asics DynaFlyte — eerste indruk

Asics DynaFlyte

Onlangs ontving ik het nieuwste model hardloopschoen van Asics, de DynaFlyte. Die kreeg ik niet zomaar, daar moet ik wel wat voor doen, of beter gezegd mee doen: testen. Mensen die mij wat beter kennen zullen wellicht denken ‘huh, jij bent toch niet zo’n fan van Asics?‘ Ach, dat valt wel mee. In het verleden heb ik diverse modellen hardloopschoenen van Asics aan mijn voeten gehad. Ooit, en dan hebben we het over de vorige eeuw, had ik de Gel-90 en daarna de Gel-101 of de Gel-110 (zelfde cijfers, alleen in een andere volgorde en dat had weer met de anti-pronatie correctie te maken). Weer later had ik de A6 Gel, een zeer goede hardloopschoen die jarenlang populair was onder serieuze en ervaren hardlopers. Bij die schoen leek Asics het uiterlijk tegengesteld aan de functionaliteit gemaakt te hebben. Hoewel … dat waren andere tijden. Wat ik wel wil aangeven: het waren drie prima hardloopschoenen.

Later, ik meen 2005, kocht ik de Asics Nimbus: een rib uit mijn lijf (wat zeg ik, eerder een hele borstkas), maar dan had je ook wat. DE topschoen van asics. Nou … die topschoen beviel van geen kanten. Veel te zwaar, lomp en … elke keer dat ik er op liep had ik ‘brandende’ voetzolen. Dat zorgde er voor dat ik geen Asics meer hoefde. Er waren en zijn voldoende alternatieven ook al weet ik dat Asics best interessante schoenen in de collectie heeft, denk bijvoorbeeld aan de Noosa, de DS Racer of de 33-serie. Maar het was simpel: Asics kwam er bij mij niet meer in.

Tot een paar weken geleden de vraag kwam of ik interesse had om de DynaFlyte te testen. Uiteraard, mede omdat het Test Lab om werk verlegen zit. Met de DynaFlyte wil Asics het beste van ‘comfortabel’ en ‘snelheid’ combineren middels onder andere de Dynafoam tussenzool. Wacht … hier ga ik geen opsomming geven van alle technische aspecten, er zijn al genoeg sites en blogs waar het knippen en plakken hoogtij viert. Wil je meer weten over de DynaFlyte lees dan de duidelijke uitleg bij Losse Veter.

Asics DynaFlyte

Hierbij de eerste indruk van de DynaFlyte. Haal de schoen uit de doos en je hebt geen saaie schoen in handen. Een fraai grijs/wit bovenwerk en een tussen- en buitenzool die als kleurrijk bestempeld kan worden. Wat dat betreft lijkt deze schoen uitermate geschikt voor de zogenaamde derde loopgolf waarbij hardlopen gecombineerd wordt met lifestyle en het uiterlijk minstens zo belangrijk is als het sportieve deel. Sterker nog, het lijkt wel of ‘zien en gezien worden’ steeds belangrijker wordt. Deze zogenaamde hardloophipsters lopen net zo makkelijk de hele dag op een hardloopschoen, dus het comfort moet dan wel goed zijn.

Eenmaal de schoen aan de voeten valt op dat het toch best een zware schoen is, ook al pretendeert Asics dat dit de eerste ‘topschoen’ is met een gewicht lager dan 300 gram. Ook zit de schoen duidelijk om mijn enkels, waarmee ik wil zeggen dat deze de enkels goed omsluit. Al wandelend valt de afwikkeling op, die is goed, evenals de wandeldemping (is dat een officieel testcriterium?). Kortom, we kunnen concluderen dat het eerste gebruik, simpel wandelen, positief wordt ervaren.

De volgende stap is hardlopen. Ook al heb ik er inmiddels op hard gelopen, het is te vroeg om nu al een definitief oordeel te vellen (en ja, er zijn genoeg sites dan wel blogs waar men met een stalen gezicht een review presenteert op basis van één of twee keer hardlopen … volstrekt lachwekkend).

Voor degenen die nu al enthousiast zijn, en waarom ook niet, let even op: de schoen kost €160,- Nee, ik heb geen typefout gemaakt, het is echt zo.

Binnenkort volgt deel twee, het deel waarin de DynaFlyte is getest onder hardloopomstandigheden. Wordt vervolgd …

Asics DynaFlyte

Asics DynaFlyte

Geplaatst in Hardloopschoenen, Review | Tags: , , | 4 reacties