Zichtbaarheid en snelheden op de polderwegen

Sinds een tijdje staan er aan het begin van enkele polderwegen bij Hoogland-West borden met een echt hesje en de tekst ‘Ben je zichtbaar?’. Prima initiatief, want uit (fiets-)ervaring weet ik dat het bij een aantal hardlopers en wandelaars flink te wensen overlaat wat betreft de zichtbaarheid. Ik vraag mij dan altijd af wat iemand bezielt om in het donker over polderwegen hard te lopen of te wandelen. Ik heb die aandrang nooit gehad. Hardlopen, of wandelen in blessuretijd i.v.m. hoge nood om toch te bewegen, deed ik altijd in de bebouwde kom, dan wel buiten de bebouwde kom langs goed verlichte wegen, zeg maar een ventweg. Waarom? Simpel: de zichtbaarheid, of eerder: het gevaar dat men je in het donker, om welke reden dan ook minder snel opmerkt. Kwestie van gezond verstand gebruiken.

In een plaatselijk ‘krantje’ blijkt het genoemde bord te maken te hebben met ergernissen van polderbewoners over slecht zichtbare wandelaars (ik weet zeker dat het ook over hardlopers kan gaan), zie de volkomen terechte reactie van een inwoner uit Hoogland-West. Maar het slot van zijn betoog heeft wel een hoog ‘Calimero’ gehalte met ‘Ga stil staan’ en ‘als de wandelaars uit het zicht zijn, dan mag u weer doorrijden’. Wat deze persoon vergeet te vermelden is dat een groot aantal gebruikers van die wegen denken dat het een formule 1 circuit is. Niet alleen boerenzonen in hun opgevoerde Golfjes en patsers met hun dikke lease auto’s, ook trekkers en andere landbouwvoertuigen rijden vaak over de polderwegen van Hoogland-West alsof zij de enige weggebruikers zijn. Het is mij als diverse keren overkomen dat ik, na gepasseerd te zijn door inhalende of tegemoetkomende agrarische voertuigen, goed moest kijken of de fietskleding nog aan mijn lijf zat. Onvoorstelbaar, zo onverantwoord hard sommigen daar rijden.
Daar hoor je deze persoon dan niet over.

Wat dat betreft kan hij, en alle overige polderwegengebruikers, zich gewoon aan de regels houden, dat wil zeggen goed zichtbaar zijn en met een aangepaste snelheid. Voor je het weet staan er niet alleen borden met veiligheidshesjes, maar liggen er ook spijkermatten *).

*) grapje mensen, dit is geen dreigement.

Geplaatst in Algemeen, Hardlopen | Tags: , , ,

Hardloopevenementen in Amersfoort e.o. in november 2019

loopagenda november 2019

Ter promotie van hardlopen in de regio Amersfoort en directe omgeving volgt hier het overzicht voor november.

De eerste zondag, 3 november, is het al raak met de Startbaanrun. Iedereen die een beetje op internet actief is dan wel op social media zal het niet ontgaan zijn, de organisator is zeer actief met het promoten van deze loop, soms op het irritante af (‘jaja, nou weten we het wel’, denk je bij de zoveelste aankondiging).
De site is uitgebreid en daar kan je alle benodigde informatie op vinden, wat dat betreft valt er niks te klagen.
Voor de rest is het een evenement in een schitterende, aparte en historische omgeving. In theorie, met het ‘rechte’ parcours, pr-waardig. In ieder geval een aanrader, dus als je nog geen loopplannen hebt voor dat weekend, op naar Soesterberg!

4 weken later staat het volgende evenement op het programma, de al jaar en dag bekende Sint Nicolaasloop in Bunschoten. Prima sfeer en bij winterse omstandigheden (sneeuw en/of ijzige wind) is het een uitdagend parcours door de vlakke polder. Opvallend op de site is dat de hoofdpagina eindigt met DEELNAME IS GEHEEL OP EIGEN RISICO!, in rode letters en onderstreept. Alsof je rekening moet houden dat er iets mis kan gaan. Bijna reden om te zeggen: bij twijfel niet gaan, maar dat is overdreven. Deze loop is zo langzamerhand een klassieker, en gegarandeerd wordt je bij de finish binnengehaald door de goedheiligman zelf en twee zwarte pieten.

Tenslotte de maandelijkse parkrun, dit keer (3 november) langs de Eem. Gratis, dus als je weinig te makken hebt dan is dit evenement te overwegen, voor de rest lijkt de eerder genoemde Startbaanrun interessanter.

Voor ieder die aan één of meerdere evenementen zal deelnemen: veel succes en plezier.

Geplaatst in Amersfoort en omstreken, Atletiek/triathlon, Hardlopen | Tags: , , , , , ,

Hardloopevenementen in Amersfoort e.o. in oktober 2019

loopagenda oktober 2019

Al jaren toon ik hier de hardloopkalender van Amersfoort en directe omgeving. Daar is elke spanning uit verdwenen, ga maar na: elke maand dezelfde evenementen, hooguit verdwijnt er eens een evenement, een andere keer komt er een evenement bij. Wat dat betreft lijkt het op het magazine Runner’s World, ook daar weet je elke maand wat je krijgt namelijk het zoveelste schema om weer een snelle afstand te lopen, stukje voeding, de zoveelste oefening om blessures tegen te gaan etc etc.

Kan het niet anders? Eigenlijk niet, evenementen zijn er nou eenmaal elke maand. Wat betreft de aandacht ga ik het vanaf nu iets anders doen: de website van het evenement gaat een rol spelen. Staat er genoeg informatie op, maar wat leuker is: worden er opvallende teksten gebruikt.

Zondag 6 oktober het eerste evenement in oktober, namelijk de Vathorstrun, waarvan het meest opvallende is dat hier een halve marathon aan het programma is toegevoegd. De organisatie speelt goed in op het feit dat de Halve van Hoogland is verdwenen, wat dat betreft een pluim voor de organisatie. Plus uiteraard ook de welbekende 5 en 10 km op het programma. Kortom: een aanrader voor de mannen en vrouwen van de lange afstand, die bij de ‘halve’ hun kilometers in de vlakke polder kunnen lopen.
Sponsors en het goede doel worden in het zonnetje gezet op de homepage en tevens is er een pagina met een brij aan letters over het ‘reglement’ met als afsluiter In alle gevallen waarin dit reglement niet voorziet beslist de organisatie. Ja duh!
O ja, onderaan de site staat nog keurig 2017 als jaartal.

Een week later, maar dan op zaterdag, kan men in Nijkerk terecht bij de Arkervaartloop, een leuk evenement met start en finish in het centrum. Ook hier de standaardafstanden van 5 en 10 kilometer.
De informatiepagina blinkt uit in eenvoud, er staat namelijk precies wat je wilt weten. Het enige dat eventueel ontbreekt is een kaartje van het parcours. De loop staat goed bekend, dus het zou een mooie snelheidstest kunnen zijn voor lopers die zich hebben ingeschreven voor de marathon van Amsterdam.

De volgende dag, 13 oktober, zou één van de grotere evenementen in de regio plaatsvinden, de Bosmarathon. Maar …. die gaat niet door: …het intensieve onderhoud aan het bos waar de deelnemers doorheen moeten. Het gebruik van zeer zware machines daarbij heeft bospaden dusdanig beschadigd dat er niet veilig te lopen is. Voeg daarbij de regen van de afgelopen dagen én het feit dat hulpdiensten heel moeilijk het bos in kunnen in geval van calamiteit. Jammer, want het is een prachtig evenement. Op zich niet verkeerd, want dan kan volgend jaar, 2020, het 20-jarig jubileum worden gevierd.

Op zondag 27 oktober nog zo’n fraai evenement met parcoursen in de bossen: de Vlasakkerlop. Hierbij kan men kiezen uit 5, 10 en 16,1 kilometer, dat laatste ook wel 10 Engelse Mijl geheten. Goede organisatie, prima sfeer, prima locatie, kortom, ook dit evenement is een echte aanrader. Dat vinden meer hardlopers, want afgelopen jaar deden er toch zo’n 1350 deelnemers mee. Ook deze site doet overdreven met een reglement, met extra aandacht voor punt 11.

Tenslotte is er, zoals altijd op de eerste zondag van de maand, de Parkrun, dit keer bij tennisvereniging Alta. Een kleinschalig initiatief dat inmiddels een vaste kern aan deelnemers heeft. Summiere info op de site van de marathon van Amersfoort en via een Facebookevenement.

Voor ieder die aan één of meerdere evenementen zal deelnemen: veel succes en plezier.

Update 9 oktober: dit is een aangepaste versie, eerder waren enkele evenementen weg gevallen.

Geplaatst in Amersfoort, Amersfoort en omstreken, Atletiek/triathlon, Hardlopen | Tags: , , , , , , , , , , ,

Raggen in de regio (17)

Ondanks het feit dat ik redelijk veel fiets, variërend van weken met elke dag op de pedalen tot weken waarbij het fietsen wordt afgewisseld door hardlopen, maak ik weinig opvallende zaken mee. Voornamelijk de bekende zaken: zo nu en dan een overstekende ree, medeweggebruikers die geen voorrang (lijken te) verlenen en de irritante categorie ‘wandelaars en (voornamelijke) demente bejaarden senioren op hun e-bikes’ die ondanks herhaaldelijk bellen met de fietsbel niet aan de kant gaan.

Afgelopen zaterdag dan toch iets vermeldenswaardig. Op een bepaald moment word ik, fietsend, ingehaald door een gast op een scooter. Niks bijzonders, dat gebeurt regelmatig. Nog geen kilometer verder zie ik twee auto’s op de provinciale weg stil staan en op het fietspad er naast, waar ik dus op fiets, ligt ‘iets’. Dat ‘iets’ is de scooter die mij net daarvoor heeft ingehaald. Met de bestuurder op twee benen er naast. Plus twee getuigen, want die twee auto’s op de provinciale wg staan daar niet voor de lol.
Afgaande op de sporen is de scooterbestuurder van het fietspad geschoten en tegen een boom terecht gekomen. Hoe dan? vraag je je af, zo hard reed die gast nou ook weer niet. Antwoord: wellicht zat hij op zijn mobiel te klooien. Resultaat: scooter kapot en de bestuurder had ‘de bibbers’, gelukkig niet echt gewond. De bestuurder maakte zich niet zozeer druk om de kapotte scooter, waarvan duidelijk was dat die het niet meer deed, als wel over het feit dat de kans groot was dat hij niet kon voetballen voor het zoveelste team van Woudenberg. Dat het niet een speler van Woudenberg 1 betrof was snel duidelijk *)

Nadat was vastgesteld dat hij geen verwondingen had, op een schaafplek op zijn been na, ben ik verder gegaan. Er moesten nou eenmaal fietskilometers gemaakt worden.

Nou dat was het, het was weer eens wat anders op de vroege zaterdagochtend. Eindig ik met enkele sfeerfoto’s van ritjes van de afgelopen weken, die voor een deel over onverharde paden in Den Treek gingen.

raggen in de regio

raggen in de regio

raggen in de regio

raggen in de regio

raggen in de regio

raggen in de regio

*) hoewel … gezien het feit dat Woudenberg 1 ’s middags een pak slaag kreeg ‘de buurman uit Scherpenzeel’ en de trainer/coach niet zo vleiend was over zijn team, had deze speler niet misstaan bij ‘het eerste’.

Geplaatst in Algemeen, Amersfoort, Amersfoort en omstreken | Tags: , , , ,

Stand van zaken m.b.t. hardlopen

Eigenlijk had hier zo langzamerhand een blog over hardlopen moeten staan. Hoe zat het ook alweer? Ik heb last van mijn enkel slash achillespees waarbij het probleem voornamelijk aan de binnenkant van het hielbot zit. Goedbedoelde adviezen als pees rekken via de welbekende ‘trapoefening‘ levert alleen maar extra last op. Ook wrijven (lees: heel lafjes frictioneren) zorgt voor extra last. Kortom, de praktijk werd: afblijven, rust en bij voorkeur ook niet naar kijken.

Begin augustus liet in mijn enkel mobiliseren, dat was een paar jaar geleden de opmaat naar herstel. Jaja, ook toen had ik last van langdurige enkel/achilles-problemen. Overigens is mobiliseren niet het tovermiddel, het is wel de bedoeling dat je daarna heel voorzichtig weer gaat hardlopen, denk dan aan 10 x 50 meter. Dat is geen typefout, het is echt vijftig meter. Omdat ik toch altijd wel iets voelde bij de enkel en de weersomstandigheden om te fietsen prima waren, bleef ik elke dag trouw mijn kilometers maken. Op de fiets dus, want ‘dat ging lekker’, blijf je fysiek bezig en heb je geen last van de enkel, dus waarom zou je dan toch die vervelende enkel lastig vallen. Zoiets dus.

Eenmaal op vakantie had ik geen fiets bij me, dus moest het er een keer van komen: 10 keer 50 meter. Serieus, geen zweetdruppel als resultaat. Wel zorgde ik er voor dat ik de meters maakte buiten het zicht van de overige vakantiegangers. Die zullen ook wel denken: hardloopkleding, flitsende hardloopschoenen *) en dan na 10 minuten weer terug. Ik wilde niet in de categorie ‘mamils‘ vallen.

Het dribbelen, hardlopen kan je het niet noemen, leverde geen extra last op. Zo breidde ik de afstand langzaam uit naar 250 meter. Nou steeds geen extra last. Trouwens, de last werd ook niet minder. Om de boel niet te irriteren liep ik niet elke dag en wisselde ik het af men zwemmen. Ik had de mazzel dat er op vakantie/rondreis wel eens een zwembad aanwezig was. Tot mijn verbazing ging het zwemmen redelijk goed. Ik zeg niet dat het snel gaat of dat het technisch de perfectie benadert, maar ik kon zonder problemen toch een minuut of 25 zwemmen. Heen en weer, heen en weer, in baden van ongeveer 20 meter. Olympisch is het niet, wel genoeg om dan een kilometer te zwemmen en het leverde mij de bevestiging op dat een triatlon volgend jaar gewoon op de planning zal staan. Geen Ironman, eerder een glassman.

Eenmaal thuis werd het fietsen weer opgepakt, afgewisseld met 2 x per week een stukje hardlopen. 300 meter maximaal, want te snel de afstand verhogen zal vast weer tot enkel of kuitproblemen (o ja, die heb ik ook altijd) kunnen leiden. Zoals altijd ging het weer anders dan verwacht. Want op een bepaald moment kreeg ik last van de lies. Hoe dan? vraag je je af. Kortom, dat werd weer een week niet hardlopen. Dus als we het toch over de man van glas hebben.

Nu het hardlopen over korte afstanden niet zorgt voor extra last aan de enkel/achillespees kan ik langzaam denken aan het volgende probleem: de algemene loophouding die ik helemaal kwijt ben. Ik loop scheef en waarom? Niet omdat ik dat zo leuk vind, maar ergens is mijn lichaam uit balans. Dus dat wordt de volgende uitdaging, die al sinds begin dit jaar op de lijst staat. Maar ja, de enkel/achillespees gooide onverwacht en langdurig roet in het eten.

Goed beschouwd gaat deze blog toch over hardlopen, maar had ik gehoopt te kunnen aangeven dat ik 5 kilometer aan één stuk kan hardlopen. Nu een verhaaltje over gepruts met stukjes sjokken afgewisseld met wandelen. Wordt in ieder geval vervolgd.

*) de schoenen had ik in een vlaag van optimisme ergens in maart van dit jaar al gekocht. Al die tijd stonden ze mij aan te staren. Inmiddels heb ik er al redelijk wat korte stukjes op gelopen en heb daar een aardige indruk van. Binnenkort een review, gebaseerd op de ervaringen van een hardloper die probeert terug te komen van een blessure.

En die vlek? Dat is niet een onderdeel van het design, maar het gevolg van een teen die ik open had gestoten (met dank aan een hoge drempel) en waarbij de wond tijdens het hardlopen toch weer open ging. Ach, dat levert in ieder geval een unieke schoen op.

Geplaatst in Algemeen, Blessure | Tags: , , ,

Everesting

Everesting

In de meest recente editie van Bicycling staat een artikel over Everesting. Dat heeft niets te maken met eeuwig rusten (ever resting, jaja), in tegendeel het gaat over het maken van bijna 9 duizend hoogtemeters. Het concept is simpel: kies een berg, waar ook ter wereld en fiets net zo vaak deze berg op tot je 8848 hoogtemeters hebt behaald, de hoogte van de Mount Everest.

Bijna 9 duizend meter horizontaal fietsen is niet zo’n probleem, maar ‘de lucht in’ is een heel ander verhaal, zeker in het relatief vlakke Nederland.

Hoe zit dat voor de fietsers uit Amersfoort die zich eventueel lokaal aan deze ‘Everesting’-uitdaging zouden willen wagen? Komt dat even goed uit, in Amersfoort ligt een ‘berg’ met de toepasselijke naam de Amersfoortse Berg of Galgenberg. Die kan je op verschillende manieren ‘beklimmen’, waarvan de twee meest bekende die via de ‘Laan 1914’ en via de Utrechtseweg richting ‘Col du Strop‘ zijn. Mijn voorkeur zou uitgaan naar de ‘Laan 1914’ omdat je daar veel minder zijwegen hebt en het qua verkeer rustiger lijkt te zijn.

Zoals met bijna alle interessante stukken ondergrond is er ook hiervan een Strava-segment, waaruit blijkt dat de klim ruim 1 kilometer lang is met een stijging van 36 meter.

Everesting

Om die 8848 meter te klimmen moet je dus 246 keer de klim maken. Plus 245 keer naar beneden. Bij elkaar 505 kilometer … Als fietsproject leuk om over een week uit te smeren. Maar die vlieger gaat niet op, de Everesting uitdaging moet zonder slaap worden volbracht. Dan kan je stellen dat dat voor de Amersfoortse Berg bijna onbegonnen werk is.

Dat je daar zoveel kilometers voor moet maken is op zich niet zo verwonderlijk, dat had een actuaris, of andere cijferliefhebber, meteen door gehad. De stijging van de Amersfoortse Berg is krap 3,5% en daarmee ben je inderdaad een tijdje bezig om de benodigde 8848 hoogtemeters te maken.

Hoe zit het dan om de klim te doen via de Col-du-Strop variant? Volgens dat segment klim je 49 meter over een lengte van 1,35 kilometer. Ben je in totaal 487 kilometer onderweg. Inderdaad, dat scheelt in totaal 18 kilometer, met als bonus meer verkeer om je heen, een rotonde en een veel grotere kans op verkeer vanuit zijstraten.

Kortom: om in de exclusieve club van Everesting terecht te komen zal je toch een wat uitdagendere helling/klim moeten zoeken, in ieder geval één met een stijging van minimaal 6%. Dus een ieder die enthousiast via het plaatselijke viaduct (meestal onder de 2% stijgingspercentage) terecht denkt te komen in de club Everesting … heel veel succes.

N.B.: het eerste deel van het artikel in Bicycling is online beschikbaar. Daarnaast is het ook leuk om de site van Everesting te bezoeken.

Geplaatst in Algemeen, Amersfoort | Tags: , , ,

Keistadtriathlon 2019 gezien vanuit de berm

Zondag werd de vierde editie van de Keistadtriatlon gehouden. Een waar spektakelstuk met ongeveer 1000 deelnemers op zowel de Olympische als de 1/8-ste afstand.

Zelf deelnemen was er niet bij, denk aan de langdurige enkel/achillespeesproblemen, en omdat het fietsparcours hemelsbreed ongeveer 372 meter van mijn huis lag, ging ik dit keer bij het fietsonderdeel kijken. Ook omdat mijn sportactiviteiten de afgelopen maanden zich op het zadel hebben afgespeeld.

‘Prima fietsomstandigheden’ dacht ik op de eerste locatie, maar toen ik later op de dijk langs de Eem stond was duidelijk dat er een stevige bries waaide. Dat was ook te zien aan het tempo van de fietsers.

Een verslag van de triatlon zal je hier niet treffen, daarvoor kan je onder andere terecht bij het regionale sportkatern van het AD.

Wat mij zoal opviel, in volstrekt willekeurige volgorde:
* hoge velgen zien er niet alleen flitsend uit, het geluid is ook heel mooi;
* toch nog enkele deelnemers op fietsen met de shifters op de schuine buis;
* vrij veel deelnemers hadden sokken aan (scheelt toch wisseltijd);
* minimaal één deelnemer op een gewone stadsfiets;
* het overgrote deel had een trisuit aan;
* een groot deel van de trisuits komt bij de Decathlon vandaan;
* het fietsparcours over de brug van de provinciale weg was een mooi stuk vals plat;

Na afloop las ik overal positieve reacties, wat dat betreft mag de organisatie met recht trots zijn op de keistadtriathlon. Een heuse aanrader voor elke triatleet in de regio.

Sluit ik af met enkele sfeerfoto’s en uiteraard met het voornemen om volgend jaar zelf mee te doen. Dat had bij nader inzien dit jaar net wel of net niet gekund, het 5 kilometer loopparcours had dan joggend en wandelend afgelegd moeten worden. Maar ja, achteraf kijk je een koe in de kont.

Keistad triatlon 2019

Keistad triatlon 2019

Keistad triatlon 2019

Keistad triatlon 2019

Keistad triatlon 2019

Geplaatst in Amersfoort, Amersfoort en omstreken, Atletiek/triathlon | Tags: , , , ,