Hoestsiroop: doping of energiegel?

Daro

Een groot artikel over doping in het wielrennen in de Volkskrant van zaterdag 9 september zorgde voor enige ophef. Voornamelijk dankzij de meest genoemde ‘gebruiker’, Leontien van Moorsel. Andere kranten volgden, zie o.a. het AD.

In de beschreven ‘onthullingen’ ging het voornamelijk over Epo dan wel bloedtransfusies. Met uiteraard de gebruikelijke reacties, die meestal neerkomen op ‘nooit positief getest‘. Heel vroeger was men een stuk creatiever, denk hierbij aan ‘ik heb alleen maar hoestdrank gebruikt’ tot ‘het moet in de tandpasta hebben gezeten’.

Elke dag poets ik mijn tanden, maar sneller ben ik er niet door geworden. Maar als we het over het hoestdrankexcuus hebben, gaan mijn gedachten terug naar begin jaren 90. De tijd dat ik regelmatig aan run-bike-runs meedeed. Ik meen dat het begin april was, ik was verkouden en de daarbij behorende hoestbuien werden bestreden middels hoestsiroop. Van het merk Daro en dat was geen straf: dat spul was prima te drinken en elk uur nam ik wel een slok uit de fles hoestsiroop. Op zich niks bijzonders, maar vlak voor het weekend sprak ik iemand die niet mee kon doen aan de run-bike-run van Alphen aan de Rijn. Onder het motto ‘zonde van het betaalde inschrijfgeld’ besloot ik in zijn plaats mee te doen.

Op de wedstrijddag (een zondag) lag in de provincie Utrecht een dun laagje sneeuw. Dat gaf de omstandigheden aardig weer: het was koud. Overigens was de sneeuw in Alphen aan de Rijn verdwenen en werd de wedstrijd zonder problemen afgewerkt. Wat ik nog goed weet is dat ik als de brandweer ging. Hardlopen kon ik sowieso wel, maar ook bij het fietsen vlogen de kilometers voorbij alsof het niets was. Van de verkoudheid waar ik een paar dagen daarvoor nog flink last had was niks te merken. Ik voelde mij supersterk. Dat moet de hoestdrank geweest zijn, kan niet anders. Het is meer dan 20 jaar geleden, dus ik durf dat nu wel toe te geven. Dankzij verjaring zal ik mijn plek niet meer kwijtraken.

De vraag is natuurlijk of de hoestdrank wel doping was. Althans, in de klassieke betekenis van het woord. Ik denk eerder dat het lag aan het suikergehalte van de hoestdrank. Zonder de bijsluiter te lezen is voor iedereen wel duidelijk dat de hoestsiroop van Daro eigenlijk een soort ingedikte superfrisdrank is. Met een beetje fantasie kan je stellen dat hoestsiroop eerder een voorloper was van de energiegels. Beter gezegd: energiegels lijken een ingedikte versie van de hoestsiroop, maar dan met een andere smaak.

Waarbij opgemerkt dat de hoestsiroop goedkoper lijkt dan losse gels. Ben benieuwd wanneer de eerste bidons met hoestsiroop bij wedstrijden gesignaleerd zullen worden. Of wanneer Daro het assortiment uitbreidt naar sportsiroop. Bij deze alvast mijn excuses voor eventuele lege schappen met Daro hoestsiroop.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, bewegen, Hardlopen, Run BIke Run, Sport en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.