Trainingsverslag: uren in het zadel en een beetje hardlopen

Eindelijk een teken van sportleven. Geen wedstrijdverslag, daarmee lijk ik zo’n beetje de enige in het weekend na de Midwintermarathon, maar een trainingsverslag.

Om de feestvreugde te verhogen beperk ik mij deze keer niet tot één training maar ‘gewoon’ twee weekenden. Daarin werd voornamelijk gefietst, niet alleen omdat ik daarmee minder snel geblesseerd hoop te raken *), maar meer omdat er eindelijk een nieuwe atb onder de kont zit. De eerste zaterdag was een soort ‘fiets afstellen’ training. Kwestie van met de fiets de polder in en kijken hoe de afstellingen zijn. Hoe gaat het schakelen, hoe reageert het stuur (24 cm breder dan het stuur op mijn vorige atb) en vooral ‘hoe is de zit’.
Met als bonus een stevige wind. Tegen. Gedurende zeker driekwart van de route! Kortom, feest hetgeen tot uitdrukking kwam in het gemiddelde: 25 km/uur. Rollatortempo onder de fietsers. En pijn in de onderrug. Ach wat een genot is dat fietsen.
Onderweg twee keer de hoogte van het zadel bijgesteld en bij thuiskomst had ik een redelijk gevoel over de fiets.

De dag daarna was het tijd voor het gebruikelijke rondje Henschotermeer. Richting Henschotermeer forse wind tegen, uiteraard denk je dan. Vervolgens bij het Henschotermeer een rondje langs de waterkant hardlopen, met de atb aan de hand. Een soort krachttraining tijdens het hardlopen. Tenslotte volle bak terug naar huis. Wind mee met het gevoel dat de profielbanden een soort asfaltgravers zijn. Op zich is dat laatste niet verwonderlijk omdat het echte atb banden zijn met een fraai profiel.

Het weekend daarna ga ik op zaterdag onverwacht fietsen. De weersverwachting ging uit van grote kans op regen, maar ’s middags was het droog en leek het droog te blijven. Met hard opgepompte banden ging ik de polder in om wat rondjes te fietsen. Stom genoeg was ik een mutsje onder de helm vergeten en na 5 minuten was dat goed te voelen aan de pijnlijke schedel. De oplossing was simpel: ik had gelukkig twee paar handschoenen aan en besloot één paar onder de helm te doen. Resultaat: geen koude schedel en iets koudere vingers.
Heerlijk gefietst met tussendoor een klein stukje krachttraining: het op de verharde weg duwen van een auto die bij het keren bijna in de sloot was gereden en nu ‘vast’ stond in de drassige berm.

Zondag was het net iets frisser dan zaterdag, maar nu had ik tijdens het fietsen wel een muts onder de helm. Niet geheel origineel, maar weer ‘draaide’ ik een rondje Henschotermeer als training. Het hardlopen beperkte zich deze keer tot twee keer een rondje eiland met de fiets aan de hand. Tempo van drie keer niks want beide rondjes gingen in 5.50. Dit keer was het wind tegen op de terugweg zodat ik bij thuiskomst kon genieten van witte en tintelende vingers en tenen. Moet je meteen onder een hete douche springen, dan heb je er nog meer plezier van …

Wat is het voordeel van fietsen, los van het feit dat ik daarmee minder blessuregevoelig ben? Dat er onderweg wat makkelijker foto’s gemaakt kunnen worden, vandaar de omgevingsfoto’s in het verslag. Met een fraai filter kan ik ook de leegheid van de polder van Hoogland-West mooi weergeven (een zeer geslaagde foto als zeg ik het zelf):

Tenslotte is duidelijk dat de atb nog wat getuned moet worden: bar-ends (dat zijn geen mensen die Barend heten, maar uiteinden van het stuur voor betere grip) monteren, strandbanden om de velgen (want geen profiel, dus minder zwaar trappen) en toch een stuk van het stuur af.

*) of anders gezegd: ik hoop zo lang mogelijk verschoond te blijven van een blessure.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Amersfoort, Amersfoort en omstreken, Diversen, Triathlon en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Trainingsverslag: uren in het zadel en een beetje hardlopen

  1. Pingback: Trainingsverslag: uren in het zadel en een Siberische beer | Joost van Loo

Reacties zijn gesloten.