Ploeteren in de polder (1)

Een tijdje geleden gaf ik aan op regelmatige basis trainingsverslagen te zullen schrijven, waarbij ik aangaf deze de titel ‘Pezen in de polder’ te geven. Desnoods ‘Raggen in de regio’. Inmiddels is er een derde variant: ‘Ploeteren in de polder’, met als variant op de variant ‘Prutsen in de polder’.

In principe komt alles op hetzelfde neer: trainingsverslagen, maar dan niet met het saaie ’15 x 200 meter’ of ‘4 x 5 minuten’, dan wel ’10 keer de Laan 1914 op’, maar eerder wat er zoal als extra’s gebeurt. Denk aan het achter een wielrenner ‘aanhangen’ zodat ik lekker uit de wind rijd en de wielrenner er van alles aan doet om mij kwijt te raken. Dan wel de gebruikelijke fietspaden ergernissen.

Deze eerste editie is een soort vangnet van de afgelopen vier weken. Weken waarin het prachtig weer was, soms zelfs idioot warm, maar altijd geschikt om te fietsen, want de keuze om onder die omstandigheden hard te lopen dan wel te fietsen was niet zo moeilijk. Hierbij dacht ik na afloop van deze periode wel ‘even’ wat bijzondere zaken op te schrijven. Dat valt tegen, kennelijk stonden de hersenen ook in de vakantiemodus.

Wat mij wel is bijgebleven en uiteindelijk tot de titel van deze blog heeft geleid is kettingpech met de ATB. Ik had al een paar dagen last van zo-nu-en-dan doortrappen, maar thuis kon ik niks vinden bij de derailleur dan wel of er sprake was van versleten tandwielen. Nooit aan de ketting gedacht, die er op een zaterdagavond na ruim 5 kilometer mee ophield. Twee schakeltjes waren half afgebroken en zodanig verbogen dat er geen beweging meer in de ketting zat. Twee opties bleven over: ofwel de materiaalwagen bellen ofwel naar huis hardlopen. Omdat ik al eens eerder de materiaalwagen had gebeld besloot ik nu om terug naar huis te lopen. Hardlopend met de fiets aan de hand. Prima training, flink zweten in de warmte en uiteindelijk met een licht stijve linkerkuit thuiskomend. Met recht ploeteren.

Wat viel er nog meer op: dat ik sinds lange tijd weer eens in open water heb gezwommen. En dat viel 100% mee. Waar ik normaal na een minuut naar adem sta te happen, kon ik nu probleemloos minutenlang doorzwemmen in het prachtige Henschotermeer. Prima training al zeg ik het zelf. Wat dat betreft is het jammer dat de Keistadtriathlon al vol zit, anders …

Voor de rest niet veel bijzonders, eigenlijk het gebruikelijke: een ‘open’ brug of ‘dichte’ spoorwegovergangen tijdens het fietsen en zo nu en dan hardlopen. Blijven over de foto’s die ik soms tijdens het fietsen maak, waarbij het niet de bedoeling is dat dit een promotie van de regio Amersfoort wordt.

Wordt vervolgd ….

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen, Atletiek/triathlon, bewegen, bezig zijn, Hardlopen en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.